fbpx

Posted by admin

Οι 4 καβαλάρηδες της ελληνικής εστίασης

ελληνική εστίαση τα μειονεκτήματα

Παρατηρήσεις και hate για τα αγκάθια των καταστημάτων στην ελληνική εστίαση, μέσα από τα βιώματα του Χάρη Σαμαρά | @HarrySamaras | 27/6/2020

Αχ! Το φαΐ και το ποτό είναι λένε αναπόσπαστο κομμάτι της Ελληνικής κουλτούρας. Και έχουν δίκιο. Η εστίαση είναι μία από τις βαριές, και αγαπημένες, βιομηχανίες της χώρας. Μετά από 7 χρόνια τρίβης στη βιομηχανία αυτή (εντάξει δεν είναι τόσα πολλά, αλλά μια εικόνα την έχω) σε bar, ξενοδοχεία, κουζίνες και fast food, αλλά και ως πελάτης, έχω μαζέψει μερικές παρατηρήσεις για χαρακτηριστικά που – πως να το θέσω κόσμια; – χρήζουν βελτίωσης. Πάμε λοιπόν να δούμε τα “Cons” της Ελληνικής εστίασης. Η σειρά που τα παρουσιάζω δεν είναι τυχαία, γράφω πρώτα όποιο μου έρθει πρώτο στο μυαλό.

(Όχι και τοσο) Γλυκιά Ολντ’Σκουλιά

Ένα σεβαστό, εώς και μεγάλο μέρος της εστίασης έχει παραμείνει 20 και 30 χρόνια πίσω. Με την κακή έννοια όμως. Παρωχημένες πρακτικές σε εστιατορια, 80’s κλίμα σε μαγειρεία και τουριστομάγαζα με την αισθητική του παππού μου είναι κλασική εικόνα ειδικά σε τουριστικές περιοχές που θα περίμενε κανείς περισσότερη καινοτομία και πρωτοτυπία. Δεν ξέρω αν φταίει που πολλά μαγαζιά τα διαχειρίζονται… μεγάλοι άνθρωποι ή νέοι που σκέφτονται σαν… μεγάλοι άνθρωποι. Ή αν φταίει το εύκολο χρήμα των προηγούμενων δεκαετιών ή αν τελικά φταίει η έλλειψη παιδείας στην ελληνική εστίαση (υπομονή θα αναπτύξω παρακάτω). Πολλά καταστήματα έχουν αφήσει το Hip, Vintage κομμάτι στην άκρη και κρατούν μόνο τη σαπίλα του παρελθόντος. Τα γράφω, λοιπόν, μπας και ξυπνήσω τη γειτονιά αλλά και κάτι παραπάνω.

Τουριστομάγαζα

Ε, μιας και το ανέφερα, δυο λόγια για τα τουριστομάγαζα. Θα σας τα γράψω με το γάντι για να μη μου τα κόψει η αρχισυντάκτρια. Τουριστομάγαζο λοιπόν. Σε περιπτωση που αναρωτιέσαι ακόμα, είναι ένα μαγαζί το οποίο είναι ταυτοχρονα εστιατόριο, καφέ, μπουγατσατζίδικο, πιτσαρία, σουβλατζίδικο, τρατορία, μπιστρό, “μπραντσάδικο” (sic), μπαρ, μεζεδοπωλείο, καφενείο, φαστφουντάδικο και παραδοσιακή ελληνική ταβέρνα. Έχει κατάλογο μεγαλύτερο (και λιγότερο ενδιαφέρον) από την Άννα Καρένινα, από τον οποίο το 50% των πιάτων είναι κατεψυγμενα και το 5% των πιάτων τρώγεται ευχάριστα. Αυτά τα καταστήματα σχηματίζουν σε ξένους τουρίστες τις εικόνες που θα τους μείνουν για πάντα από την περίφημη Ελληνική κουζίνα. Μετά την τελευταία μου επίσκεψη (ευτυχως πάει καιρός), έψαχνα και εγω ράγες να ανταμώσω την Άννα, αλλά ευτυχώς ήμουν σε νησί. Αγαπητά τουριστομάγαζα, κρατήστε επιτέλους χαρακτήρα, κάντε ένα από τα παραπάνω και κάντε το καλά, μπορείτε!

Υγιεινή, ας πούμε

Περνώντας σε κάτι που έχει λάβει πολύ λιγότερο “hate” αλλά είναι και πιο σοβαρό, η υγιεινή· συγκεκριμένα, η έλλειψη αυτής στην Ελληνική εστίαση, αξίζει βραβείο τύπου χρυσά βατόμουρα (Χρυσα Βακτήρια ίσως). Έχουμε δει μάγειρες που εχουν να αλλάξουν τη στολή τους ένα μήνα, σερβιτόρους που επιλέγουν να σκαλίσουν τη μύτη τους δευτερόλεπτα πριν σε σερβίρουν. Έχουμε δει και μπαρτεντερ που… ξύνονται και μετά «ανακυκλώνουν» τα ξηροκάρπια. Ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι καλύτερα ή χειρότερα στο εξωτερικό, ξέρω όμως ότι δεν είναι αρκετά καλά εδώ που βρίσκομαι. Για να λέμε και του στραβού τα δίκια, υπάρχει μια βελτίωση τα τελευταία 1-2 χρόνια. Aλλά, μπροστά στον όγκο των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, δεν τη λες και ουσιαστική. Εξάλλου η υγιεινή δεν είναι απλώς μια λίστα με 10 κανόνες που οφείλουμε να ακολουθούμε, είναι μέρος μιας ευρύτερης έλλειψης παιδείας στην στην εστίαση.

Έλλειψη παιδείας

Ευχαριστώ τον εαυτό μου για την πάσα και συμπληρώνω λέγοντας ότι η παιδεία στον χώρο της εστίασης συμπεριλαμβάνει πολλά διαφορετικά πράγματα. Υγιεινή, τρόπος συμπεριφοράς, γνώση του αντικειμένου με το οποίο ασχολούμαστε και γνώση των αναγκών των πελατών μας είναι μερικά βασικά από αυτά. Αν εξαιρέσω τον τρόπο συμπεριφοράς, όπου σε γενικά πλαίσια, υπάρχει καλό επίπεδο, στα υπόλοιπα το επίπεδο δε λεει να ανέβει το ρημάδι. Η έλλειψη παιδείας με ό,τι αυτο συνεπαγεται, είναι εμφανής βλέποντάς την και ώς πελάτης, πέρα από εργαζόμενος ή επιχειρηματίας. Ανθρωποι που δουλεύουμε στον χώρο δεν ξέρουμε τι σερβίρουμε ή τι παρασκευάζουμε και τι πρέπει να προσέξουμε. Δεν ξέρουμε τι ανάγκες έχει ο κάθε πελάτης και πως να τις εξυπηρετήσουμε. Τι και αν υπάρχουν 10.000 σχολές τουριστικών επαγγελμάτων; Τι και αν προβάλλει πρότυπα καλής παιδείας (λέμε τώρα) γνωστο μαγειροτηλεπαιχνίδι; Η κατάσταση για να διορθωθεί, χρειάζεται ως πελάτες να επιβραβεύουμε το υψηλό επίπεδο παιδείας, όπου υπάρχει αυτό. Το θέμα αυτό με καίει καιρό τώρα και είναι βασικός λόγος που υπάρχει το ctrlEat και ειναι αυτο που είναι, και να είστε σίγουροι οτι θα επανέλθω οπότε stay tuned.

Ελπίζω να σας κούρασα λίγο και να σας έμεινε έστω ένα από τα παραπάνω. Για να είμαι δίκαιος – και κυρίως για να αποφύγω τη γκρίνια – να περιμένετε και άρθρο με τα Pros της Ελληνικής εστίασης, λογικά μικρότερο, και αν κάποιος έχει είτε αντιδράσεις, είτε παρόμοιες παρατηρήσεις με εμένα, περιμένω… τίποτα. Τα λέμε.

Tags:

Post your Comments

NAME *
EMAIL *
PHONE *